PRZYCHODNIA WETERYNARYJNA OAZA - KRAKÓW
 KRÓLIKI RASY HOTOT

Śnieżnobiała piękność z wielkimi czarnymi oczami - takie jest pierwsze wrażenie kiedy zobaczy się królika tej rasy. Jego oczy oczywiście, nie są czarne ale ciemnobrązowe, z piękną czarną, wąską otoczką. Ktoś kiedyś sobie nawet zażartował "jak często trzeba kupować tusz i ile czasu potrzeba codziennie na malowanie tych pięknych oczu?"

Hotot albo Blanc du Hotot (pisane również Blanc de Hotot) należy do ras średnich królików. Waży ok. 4 kg, ma duże, stojące uszy ustawione w kształcie litery V, śnieżnobiałą okrywę włosową, czarne otoczki wokół oczu i bardzo łagodny charakter. Hodowany na mięso, futro, ale przede wszystkim jako zwierzę wystawowe. Rasa pochodzi z Francji, a dokładnie z Normandii i powstała na początku XX w. Twórcą tej rasy jest pani baronowa E. Bernhard. Początki rasy nie są jasno opisane, ale z całą pewnością w roku 1922 rasa została oficjalnie uznana przez Commission des Standards de France. Po raz pierwszy króliki tej rasy pokazano nieco wcześniej, bo w roku 1920, na wystawie w Paryżu określając je jako Geant Blanc de Hotot.

Dzisiaj te piękne zwierzęta możemy spotkać nie tylko w Europie ale i na innych kontynentach - od lat 70 są hodowane w Stanach Zjednoczonych.

Utrzymanie nieskazitelnego białego koloru futra wymaga nieco pracy - codziennego szczotkowania i utrzymania w idealnej czystości otoczenia.

Hotot karłowaty (miniaturowy)

Rasa pochodzi z Niemiec, została stworzona prawie równolegle przez dwóch, różnych hodowców - jednego ze wschodniej a drugiego z zachodniej części podzielonego po drugiej wojnie światowej kraju. Miniaturowy obraz Blanc du Hotot jeden z nich otrzymał krzyżując samiczkę karła niderlandzkiego z samcem rasy Blanc du Hotot, drugi natomiast skrzyżował białego, czerwonookiego karzełka niderlandzkiego (albinosa) z czarnym królikiem tej samej rasy. Obie linie hodowlane, różniące się wielkością wyhodowanych zwierząt (hototy ze wschodu były nieco większe) zostały połączone ze sobą w późnych latach 70-tych.

W efekcie tych wszystkich wyżej wymienionych zabiegów hodowlanych mamy prześlicznego, ważącego do 2 kilogramów króliczka o bardzo żywym i pogodnym charakterze. Na małej, okrągłej główce (ze sztywno stojącymi, okrytymi grubo włosem, krótkimi, zaokrąglonymi na końcach uszami) uwagę zwracają wielkie, brązowe, szeroko rozstawione oczy w czarnej otoczce. Kontrastują ze śnieżnobiałą sierścią, sprawiając jeszcze większe wrażenie niż u starszego kuzyna. Gęste, miękkie futerko aż prosi się o głaskanie. Budowa ciała zwarta, nie widać szyi. Mały wiercipięta jest wspaniałym domownikiem. Bardzo towarzyski i chętny do pieszczot i zabawy. Lubi mieć zajęcie. Jeżeli pozostawimy go samego w klatce na dłuższy czas bez zabawek, prawdopodobieństwo że ją kompletnie przemebluje jest duże. Energia go wprost rozpiera - w pozytywnym znaczeniu tego słowa. Zajrzy w każdy kąt naszego domu w który pozwolimy mu zajrzeć i będzie chciał wiedzieć wszystko co się wokół niego dzieje. Hodowcy często zwracają uwagę na zachowanie ostrożności przy otwieraniu klatki znajdującej się wysoko nad ziemią, bowiem maluchy tak ochoczo pragną się z niej wydostać, że mogą wypaść na ziemię. Gdyby opisywać karłowatego hotota jednym słowem, a właściwie dwoma, to można by powiedzieć "uśmiechnięty królik".

Odziedziczył wszystkie najlepsze cechy po francuskim hotocie i po karzełku niderlandzkim - piękny wygląd (to zasługa obu ras), łagodne i pogodne usposobienie (to po dziadku z Francji) i inteligencję (po karzełku niderlandzkim).

Jeśli chodzi o ubarwienie hototów - w hodowli trudno jest utrzymać idealny, czarny, równy obrys wokół oka, zdarzają się też czarne kropki na uszach lub innych częściach ciała - genetyczna pozostałość po pradziadkach. Nie dyskwalifikuje to ich jako naszych domowników, nie mogą jedynie być wystawiane do oceny sędziów na oficjalnych wystawach i pokazach. Dodatkowo u karzełków należy zwracać szczególną uwagę na uzębienie, mogą występować drobne wady zgryzu.